خیلی دلگیر بودم اما خواستم که خوب خداحافظی کنم با دوستم که بره شهرشون و من چند روزی بیشتر بمونم. دوستانه ترین کاری که تونستم بکنم این بود که موهاش رو با کش موهام ببندم که بعدش صورتشو ببوسم و تمام.بعد از ظهر بهم پیام داد فاطمه خیلی دوستت دارم می دونی که.اما باز نکردم پیامشو.شاید هیچ وقت باز نکنم. پ.ن...

پنج شنبه پیش چقدر خوب بود که انگار همه ی فشارای عالم از روم برداشته شد. شب بلیط داشتم و ظهرش رفتم بیمارستان امام خمینی دوست عزیز رو ببینم .با یه دسته گل نرگس. قصد داشتم قبل برگشتنم یه جای خوب فوتبال

سلام بر کسانی که بیهوده دوستشان داشتم...محمود درویش

آبان ماه رسیده و هوای شهر ما هنوز گرمه و کلافه م و آخرش یه روز برای زندگی می رم سیبری.شاید اونجا ازدواج کنم.با یه اسکیموی با شخصیت و عاشقانه یه خونه یخی بسازیم و هر روز صبح دست همو بگیریم. تو یه دست

نود درصد شادی های زندگی رو از دیروز از دست دادم.تصمیم گرفتم بالاخره رژیم بگیرم.همه گفتن خیلی عیبه چاقی.همیشه هم گفتم به کسی مربوط نیست اما به خودم مربوطه.از ۵۷ رسیدم به ۷۵ و حالا باید ۱۵ کیلو کم کنم

چیزی که همیشه قلب من را به درد آورده این است که از بچگی مادرم دستم را گرفت برد توی انواع تجمعات ملی و مذهبی که بفهمم دشمنی هست و یاد بگیرم که به موقع اش باید در دهانش بکوبم.بعدترها درک انقلابی بیشتری

تهران که بودم همیشه چند تا رفیق برای تفریح توی جیبم داشتم.کافی بود اعلام کنم قصد بیرون رفتن دارم بلافاصله چند نفر اعلام آمادگی می کردند.ته اکثر تفریحاتمان قدم زدن و چرخیدن توی خیابان های اصلی و فرعی

۱-دلم تنگه ساعت پنج صبح با هم بریم قم زیارت ، بعد از ظهر مثل جنازه برگردیم.۲-دلم تنگه بیام ته کانال مرگ!!رو تختت دراز بکشیم با هم فیلم ترسناک ببینیم.۳-با هم بیسکویت شمر! و چایی بخوریم.چایی کیسه ای با

احساس ناامنی حس بدیه.می تونه کاذب باشه یا واقعی.زندگی ما می تونه ترکیبی از هر دو تاش باشه.یعنی هر ادمی می تونه به هر دلیلی علیه ما یه حرکتی کنه و موقعیت و کلا زندگی ما رو به خطر بندازه.یه بخشی هم احس

معنوی ترین کاری که تونستم بکنم این بود که از گوشیم سوره یاسین رو پلی کنم و مثل ابر بهار اشک بریزم.می دونم باید قوی باشم اما نیستم.اینجایی که شهر من نیست رو دوست ندارم.بعد از یه دوره طولانی افسردگی و

نصف شب یهو از خواب پریدم ، دیدم خواهرزاده دو و نیم ساله ام تو تاریکی زانو م رو گرفته دست دورش حلقه کرده و ایستاده خوابیده.هزار بار براش مردم. پ.ن:این لحظه های پر از صفا و صمیمیت بین ما دو تا فقط ممکنه تو خواب آلودگی رقم بخوره.در بیداری خشونت این کودک علیه من موج می زنه.

وقتی تازه اومدم شهر ایکس، دو روز فقط گریه کردم بدون آب و غذا.برام غم انگیز بود، الان هم غم انگیزه شاید نه به شدت قبل.آرزو کردم پیش خانوادم باشم.مجبور شدم بیام ته دنیا.چون کار می خواستم و حقوقی که باه

ص ازدواج کرد.خواهرزاده عزیزم.توی ناز و نعمت بزرگ شد.اما با کسی ازدواج کرد که تقریبا با جیب خالی آمد خواستگاری اما خیلی عاشق و مصمم. پدرها دست بچه هایشان را گرفتند، کمک کردند.خانه و زندگی را ترتیب دادن

ز گفت من را هم ببردانشگاه امام صادق.انگار که بچه ۲ ساله با خودم برده باشم.از لحظه ای که نشستیم تا آخر غر زد.غر واقعی می فهمید یعنی چه؟یعنی که اطرافمان دیوار نبود وگرنه دلم می خواست هزار بار سرم را ب

از واتس اپ به تلگرام از تلگرام به اینستاگرام بعدش هم گوشی که صدای تق تق پیامک از توش در نیومده و دوباره دور بعد!!نمی دونم منتظر کی و چی هستم.حس می کنم همه منو فراموش کردن.یه چیزی کلافه م کرده.احساس تنهایی و حرفایی که تو دلته و باید به یکی بگی.انگار منتظرم یه پیامک بیاد به گوشیم که نوشته من درکت می ک...

شاید شما درک نکنین.بقیه هم درک نکردن.اما من هزار بار نماهنگ چای روضه حمیدرضا برقعی رو پلی کردم و هزار بار باهاش گریه کردم.

افسرده یابم فعال شده.امروز به چهره تک تک زنان مترو نگاه می کردم و شدت خوشحالی و غم و افسردگی شان را از نظر خودم تشخیص می دهم, برایشان غصه می خوردم و توی دلم با آنها هم دردی می کردم. دیشب ایستادم وسط

به شهید عزیز گفتم تو حواست به من نیست.اصلا با من قهر کردی.این رسمش نبود.می خواستم برگردم اما شنبه کاری پیش اومد و موندم تهران.کارم حل نشد اما رفتم مراسمی توی سالن همایش های رازی .بزرگراه همت.مراسم مشت

هجوم بیارین برای تبریک تولد!تو صف وایسین نوبت همه می شه!پ.ن ۱:هرچی می خوام ذوق تولد نداشته باشم باز یه مقداری وجود داره!پ.ن۲:من صبح زود ششم مهر دنیا اومدم، با افتخار در ایران(تک تابعیتی!!)مامانم می گه

اینکه مغز من درک توجه به مشکلات دیگران و شکرگذاری عمیق رو نداره برای دیگران قابل فهم نیست.مغز من درک توجه به مشکلات دیگران و شکرگذاری عمیق درحالی که شدید خجالت زده هست رو نداره.عزیزان من وارد صحنه می